«پراکسی توی مرورگر کار میکند ولی بازی اصلاً نمیبیندش» — نُه بار از ده بار قضیه همان تفاوت پراکسی سیستم و TUN است. هر دو ترافیک را به هستهٔ کلش میرسانند؛ فقط در لایههای کاملاً متفاوتی جلوی آن را میگیرند.
پراکسی سیستم: یک درخواست مؤدبانه
روشن کردن پراکسی سیستم فقط تنظیم پراکسی سیستمعامل را به 127.0.0.1:7897 نشانه میرود. مثل اطلاعیهای روی دیوار: «برنامههای محترم، لطفاً ترافیکتان را به این آدرس بدهید.»
اینکه گوش بدهند یا نه، دست خود برنامه است:
- مرورگرها، برنامههای استور و اکثر پیامرسانها — گوش میدهند؛
- لانچرهای بازی و خیلی از دانلودمنیجرها — نادیده میگیرند و مستقیم وصل میشوند؛
- ابزارهای خط فرمان (git، curl، pip) — تنظیم سیستمعامل را اصلاً نمیخوانند؛ متغیر محیطی میخواهند (تنظیم ترمینال)؛
- برنامههای UWP — بهخاطر جداسازی شبکه اصلاً به localhost دسترسی ندارند (راهحل UWP).
TUN: تصاحب خودِ جاده
TUN یک کارت شبکهٔ مجازی میسازد و آن را مسیر پیشفرض سیستم میکند. از آن لحظه تمام بستههای TCP و UDP — چه برنامه همکاری کند چه نکند — از این کارت وارد هستهٔ Mihomo میشوند و طبق قوانین شما مسیر میگیرند. بازی، ترمینال، سرویسهای سیستم: بدون استثنا.
هزینهاش: مجوز بالاتر (در ویندوز حالت سرویس) و DNS پیچیدهتر — TUN با fake-ip بهترین ترکیب را دارد؛ توضیح در تنظیمات DNS و جلوگیری از نشت.
جدول انتخاب
| سناریوی شما | گزینه |
|---|---|
| مرور روزمره و تماشای ویدیو | پراکسی سیستم — ساده و کافی |
| بازی و تماس صوتی | TUN (پشتیبانی کامل UDP) |
| git / docker / ابزار ترمینال | TUN، یا متغیر محیطی بهصورت موردی |
| برنامههای UWP (استور، Xbox) | TUN بیدردسرترین جواب است |
| فقط یک برنامهٔ خاص باید از پراکسی برود | پراکسی سیستم + تنظیم داخل همان برنامه |
دو کلید با هم تعارضی ندارند. الگوی رایج: پراکسی سیستم همیشه روشن، TUN موقع بازی یا کار در ترمینال.
ببینید واقعاً چه چیزی از هسته میگذرد
صفحهٔ «اتصالها» در کلش ورج هر اتصال زنده را نشان میدهد: کدام برنامه بازش کرده، کدام قانون خورده، کدام سرور انتخاب شده. برنامهٔ موردنظر را اجرا کنید و ببینید ردیفهایش ظاهر میشود یا نه — از هر حدسی مطمئنتر است.
تصمیمتان TUN شد؟ راهاندازی گامبهگام در آموزش TUN.